جواهری در قصر * یانگوم *

1- مقايسه فيلم 300 با اين فيلم چندان صحيح نيست زيرا اولا آن فيلم از حمايت تبليغاتي بسيار گسترده هاليوود برخوردار بوده كه درنتيجه فروش آن را تحت تاثير قرارداده است، ثانيا منتقدان منصف جدا از فيلم نامه ضعيف و داستان تحريف شده آن ، كيفيت ساخت و تكنولوژي منحصربه فرد آن را كه براي اولين بار در سينماي جهان تركيب خوش ساختي از رايانه و بازيگران واقعي را ارائه نموده است مي ستايند. ثالثا تبليغات منفي هم ميهنان ايراني ما نيز در كنجكاو نمودان مخاطبان و استفبال از آن تا حدي تاثيرگذار بوده است.

2- درخصوص داستان درام مجموعه مذكور بايد اذعان داشت كه اين مقوله نتنها ضعف اين سريال شمرده نمي شود بلكه از نقاط قوت آن است كه با بهره گيري از روابط ساده انساني كه وجه مشترك تمام فرهنگ ها و زبان هاي مختلف دنيا است، تركيبي خوش ساخت و بي بديل را ارائه نموده است.

3- همانطور كه نوسينده مذكور  نيز اشاره نموده بودند، حدود 15 تا 20 سال قبل به جهت محدوديت انتخاب كانال هاي تلويزيوني كه تنها 2 كانل آن هم با مضامين نه چندان متنوع برنامه اي را ارائه مي نمود، طرح موفقيت سريال اوشين و هانيكو مي توانست مصداق موضوع فوق باشد، اما در فضاي كنوني كه كانال هاي متعدد داخلي با سريال ها و فيلم هاي مختلف از يكسو و صدها كانال ماهواره اي از سوي ديگر امكان انتخاب را براي مخاطب عام به حد گسترده اي فراهم مي سازد، بطوريكه هربرنامه تلويزيوني براي جذب مخاطب كمتر از 5 تا 10 دقيقه فرصت دارد تا انتخاب شود و در غير اينصورت سريعا جاي خود را به كانال ديگري مي دهد، طرح اين مساله چندان موضوعيت ندارد.
علي الخصوص اين موضوع براي فيلم ها و سريال هاي هندي و جنوب شرق آسيا كه تا اندازه اي قضاوت نه چندان مساعدي را در حافظه بينندگان داخلي دارند، به مراتب پررنگتر است.

4- فيلمنامه مجموعه جواهري در قصر بقدري استادانه و ماهرانه طراحي شده كه تك تك لحظات و سكانس هاي آن هدفمند و در راستاي هدف يكپارچه مجموعه مي باشد و برخلاف برخي كارهاي داخلي تقريبا در هيچ صحنه اي شاهد آن نيستيم كه ارتباط منطقي فيلم قطع و حواشي نامربوط جايگزين آن شود، بعلاوه آنكه در كليه دقايق هر قسمت طولاني 60 دقيقه اي و با آنكه تعداد قسمت هاي سريال در حدود 54 قسمت مي باشد، هيچ گاه شاهد آن نيستيم كه تماشگر از تماشاي صحنه اي خسته شده و خواستار گذز سريع از آن باشد. درحقيقت شايد مهمترين نقطه اين سريال فيلمنامه آن و شخصيت پردازي بسيار هنرمندانه آن است كه با واقعيت هاي روزمره زندگي همه ما حتي با فضاي فرهنگي متفاوت بسيار سازگار است.
براي مثال رقابت يانگوم و گيوم يونگ در مقاطع مختلف سني بسيار هنرمندانه به تصوير كشيده شده بنحويكه در كودكي تعاملات كاملا دوستانه است و دقدقه هاي يانگوم كودك و حتي نوجوان تنها پذيرفته شدن در سطح يك خدمتكار آشپزخانه است و در بسياري از موارد اين 2 با ميل و رغبت همديگر را ياري مي داده اند، اما هنگاميكه در مقطع جواني در جايگاه كسب قدرت به رقابت مي پردازند ادبيات موضوع كاملا متفاوت مي شود و با اضافه شدن رقابت عشقي، همه چيز رنگ و بويي متفاوت مي گيرد، بنحويكه گيوم يونگ به يكباره در جايگاه شخصيت بد داستان قرار گرفته و حتي تا قتل رقيب پيش مي رود و  در مقابل چقدر زيبا بود صحنه گريه و همدردي گيوم يونگ در بدرقه تبعيدي يانگوم و بانو هن، كه به نوعي ضمير واقعي او را برخلاف عملش نمايان مي سازد.
واقعيت آنجاست كه مانيز در زندگي روزمره خود بارها و بارها اين نوع رفتار را تجربه مي كنيم و در بسياري از موارد با اينكه حق با مخاطب است ، با هر ابزار و دستاويزي منافع خود را مي جوييم و اين رويكرد در همه شئون زندگي از محيط كار و رقابت براي ارتقاء شغلي تا حتي روابط همسايگي و ..  مصداق دارد. ورود به راهي بي برگشت كه با شروع اولين قدم، قدم هاي بعدي بدون توجه به خسران رقيب ضرورت مي يابد.