یانگوم وجود نداره ولی ما می تونیم از خودمون یه یانگوم بسازیم.
این جمله رو از پست قبلی خودم برداشتم. من گفته بودم که ما می توانیم فکر کنیم که خودمون یانگوم هستیم و به این طریق از زندگیمان لذت ببریم و زندگی سازنده ای داشته باشیم.
امروز می خواهم بگم که هر کدام از ما در زندگی اصولی داریم و بعضی از اوقات ممکن است که این اصول رو زیر پا بگذاریم. برای مثال داستان زیر را بخوانید:
«ستایش دانش آموز زرنگی بود که امتحان خاصی داشت و می دانست که دانش آموزان کلاس دیگری آن امتحان را قبلاً داده بودند او سوال ها رو از دانش آموزان آن کلاس گرفت و با داشتن سوالات بالاترین نمره را کسب کرد و مورد تشویق دیگران قرار گرفت. هر چند کسی این موضوع را نفهمید ولی او با این کار، اعتماد نسبت به خود را از دست داده بود. او زرنگ بودن خود را زیر سوال برده بود و اصول خود را زیر پا گذاشته بود و احساس گناه می کرد....»
(مشابه این داستان دقیقاً در قسمت 30 سریال جواهری در قصر، آنجایی که گیومیونگ احساس پشیمانی می کند اتفاق افتاده است.)
یکی از راه ها برای اینکه دچار چنین اشتباهی نشویم یعنی اصول خود را زیر پا نگذاریم این است که در زندگی خود الگویی داشته باشیم و در چنین وضعیت هایی به یاد الگویمان باشیم. یانگوم یکی از بهترین الگو ها برای ماست.
یانگوم هم خودش الگویی داشت.او در طول سریال از مادرش و بانو هن پیروی می کرد.(مثال عینی این موضوع را برایتان در بررسی بعد خواهم آورد.) حتی بانو هن هم از اصول بانو یونگ پیروی می کرد. خوب چرا ما برای خودمان الگویی نداشته باشیم؟
من پست بعدی که بررسی صحنه هایی از قسمت های 29 و 30 سریال هست به زودی آماده می کنم و شما هم اگر DVD سریال را در اختیار دارید بهتر است این قسمت ها که از بهترین قسمت های سریال هستند بار دیگر تماشا کنید.
در ضمن به دلیل پیوستگی مطالب لینک اولین بررسی رو برای کسانی که آن را نخوانده اند در زیر می گذارم:
